یادداشت آقای شریعتمداری ، اینچنین است:

آن بخش از سخنان رئیس جمهور محترم کشورمان در گفت وگوی تلویزیونی سه شنبه ایشان-۱۳/۱۱/۸۸- که به موضوع تبادل سوخت هسته ای اختصاص داشت به گونه ای بود که متاسفانه می توانست سوء برداشت مبنی بر عقب نشینی جمهوری اسلامی ایران از اصول قبلاً اعلام شده را در پی داشته باشد و از این روی استقبال همراه با ابهام و تردید محافل غربی و طرف های آسیایی را به دنبال داشت.

آقای احمدی نژاد در این مصاحبه تلویزیونی که به طور مستقیم و زنده از شبکه اول سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شد، گفت؛ «بعضی از کشورها واقعاً همکاری با ایران را پذیرفته اند که این موجب ناراحتی بعضی ها همچون انگلیس و رژیم صهیونیستی شد و گفتند که اگر تقابل به تعامل تبدیل شود، کار تمام است» آقای احمدی نژاد با اشاره به روند گفت وگوهای چند ماه اخیر ایران با آژانس درباره تبادل اورانیوم غنی شده زیر ۴درصد با اورانیوم غنی شده ۲۰درصدی که مورد نیاز رآکتور تهران است گفت؛ «اخیراً دوباره پیغام هایی از سوی این کشورها داده شده که گفتند بیایید بنشینید صحبت کنیم و حتی سوخت شما در ایران بماند و ما سوخت مورد نیاز شما را درست می کنیم و با شما مبادله می کنیم، هر چند اگر ما سوختمان را بدهیم واقعاً مشکلی ندارد که بعضی ها بی خودی سرو صدا کردند… بعضی ها در کشورمان گفتند که سوخت را از ما می گیرند و دیگر به ما نمی دهند ولی باید دید اگر سوخت را از ما بگیرند و به ما سوخت ندهند، حرف چه کسی در دنیا اثبات می شود و آن وقت معلوم می شود که حرف آژانس و امضاکنندگان این قرارداد بی اعتبار است و این موجب می شود که کارهایمان را خودمان انجام دهیم.»

درباره این بخش از اظهارات رئیس جمهور محترم کشورمان اشاره به چند نکته ضروری به نظر می رسد:

۱- در بهار سال جاری، کشورهای آمریکا، روسیه و فرانسه که از نیاز کشورمان به اورانیوم ۲۰درصد غنی شده برای رآکتور تهران – با کاربرد تولید رادیو ایزوتوپ ها- باخبر بودند به عنوان یک پیشنهاد اعلام کردند که آماده اند در قبال دریافت اورانیوم غنی شده بین ۳ تا ۵ درصد کشورمان اورانیوم ۲۰ درصد غنی شده تحویل دهند. پاسخ به این پیشنهاد اگرچه به بررسی های بعدی در ایران موکول شد ولی برخی از دست اندرکاران برنامه هسته ای کشورمان پیشنهاد ارائه شده از سوی ۱+۵ را عقب نشینی! حریف تلقی کرده و براین تصور بودند که پیشنهاد مورد اشاره به مفهوم پذیرش چرخه غنی سازی ۳ تا ۵ درصدی اورانیوم در ایران است، یعنی همان نقطه ای که طی ۷ سال گذشته موضوع چالش هسته ای بوده است، غافل از آن که پیشنهاد یاد شده اگرچه خالی از عقب نشینی نبود ولی دام خطرناکی برای به یغما بردن دستاورد چند ساله جمهوری اسلامی ایران در تولید اورانیوم غنی شده ۳ تا ۵ درصدی است. با این توضیح که بعد از تحویل گرفتن اورانیوم تولید شده در کشورمان از تحویل اورانیوم ۲۰ درصدی به بهانه های مختلف، از جمله قطعنامه های چندگانه شورای امنیت سازمان ملل و… خودداری ورزند و از این طریق، خواسته غیرقانونی و نامشروعی را که به علت ایستادگی و مقاومت ایران طی ۷ سال چالش به دست نیاورده اند، آسان و بی دردسر و در جریان یک ترفند موذیانه به دست آورند.

این ترفند با تیزبینی و کیاست- بگذارید بگوئیم- رهبرمعظم انقلاب روبرو شده و ناکام ماند. چگونه؟!…

۲- اجازه بدهید همین جا پرانتزی باز شود. در همان روزها آقای مهندس موسوی- احتمالا باز هم تصادفی و بدون ارتباط با بیگانگان!- که ترفند مشترک آمریکا، انگلیس و فرانسه را پذیرفته شده تلقی می کرد، طی مصاحبه ای با اشاره به تصمیم ایران برای تحویل اورانیوم غنی شده، بخش قابل توجهی از سخنرانی انتخاباتی خود را به انتقاد از این تصمیم- که برخلاف تصور ایشان و تلقی آمریکا با مخالفت ایران روبرو شده بود- اختصاص داده و گفت؛ دستاورد ۷ ساله چالش هسته ای کشورمان را بر باد داده اند!!… حالا پرانتز بسته و نقطه، سر خط؛

۳- بعد از بررسی پیشنهاد وین به ایران، این پیشنهاد با چند شرط قابل بحث و بررسی و موافقت احتمالی اعلام شد. از جمله آن که؛

الف: تبادل اورانیوم در داخل خاک ایران انجام بپذیرد.
ب: ابتدا اورانیوم غنی شده ۲۰ درصدی به ایران تحویل داده شود و بعد از اطمینان نسبت به سالم و استاندارد بودن محموله، اورانیوم ۳ تا ۵ درصد غنی شده به طرف های خارجی تحویل گردد.
ج: تبادل برخلاف پیشنهاد ۱+۵، به طور تدریجی و با مقادیر کم صورت پذیرد.
و….

شرایط اعلام شده جمهوری اسلامی ایران، آب سردی بود که روی ترفند موذیانه و مشترک آمریکا، انگلیس، فرانسه و- بخوانید اسرائیل- ریخته شد و بار دیگر نشان داد که ایران اسلامی با برخورداری از موهبت الهی ولایت فقیه، نفوذناپذیرتر و زیرک تر از آن است که از سوی سران نظام سلطه بین المللی قابل فریب دادن باشد.

۴- برادر عزیزمان جناب آقای دکتر احمدی نژاد می گویند «اگر ما سوختمان را بدهیم واقعاً مشکلی ندارد…» و توضیح می دهند که «اگر سوخت را از ما بگیرند و به ما سوخت ندهند حرف چه کسی در دنیا اثبات می شود؟ و آن وقت معلوم می شود که حرف آژانس و امضاءکنندگان این قرارداد بی اعتبار است»! که باید گفت؛ مگر آژانس بین المللی انرژی اتمی و گروه ۱+۵ تاکنون و طی چالش ۷ ساله هسته ای کشورمان به مفاد NPT، پادمان های مربوطه، اساسنامه آژانس و اصول قانونی و تعریف شده حقوقی و فنی پایبند بوده اند که آقای احمدی نژاد معتقدند اگر اورانیوم تحویل گرفته را پس ندهند نشانه قانون شکنی آنها خواهد بود؟ آیا، ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت با نص صریح بند «C» از ماده ۱۲ اساسنامه آژانس مغایرت ندارد؟! که مطابق آن، پرونده کشور عضو تنها در دو حالت اثبات انحراف فعالیت هسته ای از صلح آمیز به تولید سلاح DIVERSION و یا عدم پایبندی به معاهده -NON COMPLIANCE – قابل ارجاع به شورای امنیت خواهد بود؟! آیا در هیچیک از گزارش های بازرسان آژانس به انحراف فعالیت هسته ای کشورمان اشاره ای شده بود؟ و مگر در اجلاس نوامبر ۲۰۰۴ شورای حکام، پرونده هسته ای ایران را فاقد قصور و تقصیر باقیمانده اعلام نکرده بودند؟

بنابراین چرا پرونده هسته ای ایران را به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع دادند؟ آیا فعالیت هسته ای کشورمان بعد از آنهمه بازرسی های آژانس و گزارش های چندباره، مشمول فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد- با موضوع توسل به زور- بود که با استناد به این فصل چندین قطعنامه علیه جمهوری اسلامی ایران صادر کردند؟! آیا، این قانون شکنی های آشکار و دهها – و شاید صدها- نمونه دیگر از این دست قانون شکنی ها و زورگویی های آژانس و تروئیکای اروپایی و گروه ۱+۵ نشانه بارز و غیرقابل انکار عدم پایبندی آنان به قوانین بین الملل، مفاد NPT، پادمان های مربوطه و منشور سازمان ملل متحد نیست؟ و آیا این قانون شکنی ها از سوی مجامع و مراکز مستقل دنیا محکوم نشده است؟! ولی حریف کماکان به قانون شکنی های خود علیه برنامه هسته ای ایران اسلامی ادامه داده است.

بنابراین آیا عاقلانه است که اورانیوم غنی شده کشورمان، یعنی حاصل ۷ سال چالش و استقامت هسته ای ایران اسلامی را به آنها تحویل بدهیم و بعد اگر پس ندادند، به قول حضرتعالی دلمان به این خوش باشد که «معلوم می شود حرف آژانس و امضاءکنندگان قرارداد بی اعتبار است»!! مگر در بی اعتبار بودن قول و قرارها و حتی تعهدات رسماً امضاء شده و قوانین رسماً پذیرفته شده از سوی حریف شک دارید که برای اثبات آن چنین پیشنهاد خطرناکی را توصیه می فرمائید؟ آنهم به قیمت از دست رفتن حاصل دسترنج و مقاومت چندین ساله در چالش هسته ای؟!

۵- رئیس جمهور محبوب و انقلابی کشورمان در همان مصاحبه تلویزیونی گفته اند «اگر سوخت را از ما بگیرند و به ما سوخت ندهند» ضمن آن که معلوم می شود «حرف آژانس و امضاءکنندگان قرارداد بی اعتبار است، این موجب می شود که کارهایمان را خودمان انجام دهیم» که باید گفت؛ مگر تاکنون کارهایمان را خودمان انجام نمی داده ایم؟! مخصوصاً آن که برادر عزیزمان آقای دکتر احمدی نژاد از اصلی ترین مسئولان پی گیر خودکفایی هسته ای بوده اند و در این راه گام های درخور تحسین و شجاعانه فراوانی نیز برداشته اند و اما، چنانچه منظور رئیس جمهور محترم، تولید سوخت ۲۰ درصدی برای رآکتور تهران است، که ایشان بهتر می دانند، انجام آن اولا؛ در تأسیسات هسته ای کشورمان به آسانی امکان پذیر است و ثانیاً؛ مطابق مفاد NPT کمترین منع قانونی و مغایرت با مفاد پیمان یاد شده ندارد.

۶- ایشان فرموده اند «بنده مطمئن شدم که این کشورها می خواهند این تقابل را به تعامل تبدیل کنند»! که معلوم نیست جناب احمدی نژاد عزیز در برخورد آژانس و ۱+۵ با برنامه هسته ای ایران، چه نشانه و قرینه ای ملاحظه فرموده اند که با اطمینان از تصمیم آنان برای تبدیل تقابل به تعامل سخن می گویند؟ شواهد و اسناد موجود نه تنها از چنین اطمینانی حکایت ندارد بلکه نقطه مقابل آن را اثبات می کند.

آقای رئیس جمهور می فرمایند «بعضی از کشورها واقعاً همکاری با ایران را پذیرفته اند که این موجب ناراحتی بعضی ها همچون انگلیس و رژیم صهیونیستی شد» در این بخش لازم بود جناب آقای احمدی نژاد درباره «بعضی از کشورها» که تعامل با ایران را پذیرفته اند، توضیح بیشتری می دادند، چرا که در نگاه اول تصور می شود مقصود ایشان از «بعضی کشورها» نمی تواند کشورهای بیرون از حلقه ۱+۵ باشد و از آن میان تعامل روسیه و چین قابل پذیرش است. از انگلیس هم به عنوان کشوری که مخالف تعامل است یاد کرده اند، بنابراین می ماند آمریکا و فرانسه و اما، فرانسه در این میان جایگاه چندانی ندارد ولی «آمریکا» چه؟!

کاش آقای احمدی نژاد از آمریکا نیز به عنوان کشوری که با ایران خصومت و کینه توزی دیرینه دارد، یاد می کردند، مخصوصاً آن که کینه توزی آمریکا بر هیچکس پوشیده نیست و به قول حضرت امام(ره) همه فریادها باید بر سر آمریکا کشیده شود.

تاکید آقای احمدی نژاد بر خصومت آمریکا مخصوصاً به این علت ضروری بود که این روزها شایعات بی اساسی مبنی بر تمایل یکی از افراد نزدیک به رئیس جمهور محترم برای تعامل با آمریکا، وجود دارد. و قرینه هایی نظیر رویکرد ایشان به عرصه های سیاسی و فرهنگی مورد قبول آمریکا و ناهمخوان با مبانی ارزشی انقلاب، به گوش می رسد و گاه به چشم می خورد!

و بالاخره، برادر عزیز و گرامی و رئیس جمهور انقلابی و مردمی، مبادا خدای نخواسته، در کنار حضرتعالی کسانی یافت شوند که به جسم در میان شما و به دل در حلقه دیگران باشند!

حسین شریعتمداری

به قلم تابناک