۱۱۹ سال پیش در روز ۱۹ مه سال ۱۸۹۱میلادی به دستور تزار الکساندر سوم امپراتور روسیه، احداث راه آهن افسانه ای ترانس سیبری که شهر مسکو را به شهر ولادی وستک در ساحل اقیانوس آرام متصل می کرد،آغاز شد.

شرکت هلندی هند غربی در پیرامون قلعه ۳۰ خانواده مهاجر پروتستان مذهب فرانسوی را مستقر کرد. این مهاجرنشین کوچک به یاد بندر آمستردام «نیو آمستردام» نام گرفت.

پتر مینوئیت ، فرماندار نیو آمستردام زمین های این مهاجرنشین را در ازای دادن مهره های رنگین ، چند آینه و دیگر وسایلی که حدود ۶۰ فلورن قیمت داشتند از سرخ پوستان آلگونکین خریداری کرد و به اشغال این سرزمین جنبه قانونی داد.

زندگی مهاجرنشینان نیو آمستردام در سال های نخست بسیار دشوار بود.جنگ های بی وقفه با سرخ پوستان قبیله آلگونکین ، شیوع بیماری های مسری مانند وبا و…

در سال ۱۶۶۴ میلادی ۴ فروند کشتی جنگی انگلیسی ورودی بندر نیو آمستردام را مسدود کردند.

پتر استیووسان ، فرماندار هلندی که امیدی به کمک نداشت تصمیم گرفت تسلیم شده و این مهاجرنشین را به انگلیسی ها واگذار کند.

مهاجرنشین نیو آمستردام به افتخار دوک دو یورک ،‌پادشاه آینده انگلستان که با نام جک دوم به تخت سلطنت نشست به نیویورک تغییر نام داد.

این شهر به لطف تجارت پوست با سرزمین دریاچه های بزرگ به سرعت توسعه و گسترش یافت. در زمان جنگ استقلال آمریکا ، نیویورک با ۳۰ هزار نفر جمعیت مهمترین شهر آمریکای شمالی بود.

در سال ۱۸۵۰ جمعیت نیویورک به ۵۰۰ هزار نفر و در پایان قرن نوزدهم به ۳ میلیون نفر رسید. نیویورک دروازه اصلی ورود مهاجران اروپایی به آمریکا محسوب می شد.

با اختراع آسانسور برقی ، نخستین آسمان خراش ها مانند قارچ در گوشه و کنار جزیره منهتن روییدند.

به این ترتیب در روز ۲ فوریه سال ۱۶۲۵ هلندی ها یک مهاجرنشین کوچک را در جزیره منهتن و در دهانه رود هوستون تاسیس کردند که بعد ها به ابرشهر نیویورک تبدیل شد.

امروز نیویورک یکی از بزرگترین شهر های جهان محسوب می شود نه  فقط به دلیل جمعیت آن بلکه به دلیل تنوع نژادی و فرهنگی مردمی که در آن سکونت دارند.

۹۲ سال پیش در شب ۶ و بامداد ۷ نوامبر سال ۱۹۱۷ میلادی براساس تقویم گریگوری ، بلشویک ها براساس یک نقشه طراحی شده مراکز عمده تصمیم گیری و مهم شهر پتروگراد «سنت پترزبورگ» پایتخت روسیه را تصرف کردند.

این کودتا که بدون حمایت واقعی مردم انجام شد در واژگان بلشویک ها (که بعدها کمونیست نامیده شدند) انقلاب اکتبر نام گرفت زیرا براساس تقویم رومی که در روسیه قدیم تا روز ۱۴ فوریه سال ۱۹۱۸ میلادی رایج بود ، این حوادث در شب ۲۵ و بامداد ۲۶ اکتبر رخ داده بودند.

هنگام کودتای بلشویک ها ، مردم پایتخت از وقایعی که در پیرامونشان رخ می داد بی اطلاع بوده و متوجه هیچ اتفاقی نشدند.شب زنده داران به عادت همیشگی در خیابان نوسکی ، گردشگاه پایتخت پرسه می زدند.

ابتکار این کودتا به ۲۳ اکتبر، حدود دو هفته قبل از انجام آن (براساس تقویم گریگوری) سال ۱۹۱۷ میلادی بازمی گشت.

در این روز ، لنین ، رهبر بلشویک ها مخفیانه پناهگاهش در فنلاند را برای شرکت در یک کمیته مرکزی حزبش ترک کرد.او در جلسه کمیته لزوم شورش مسلحانه را به تصویب رساند و بر اجرای آن تاکید کرد.

لنین می خواست دموکراسی نوپای روسیه که چندماه قبل از این تاریخ با سقوط امپراتوری تزاری برقرار شده بود را سرنگون کرده و با الهام از اصول مارکسیستی یک دیکتاتوری پرولتاریا را در روسیه برقرار سازد.

لنین پس از خاتمه جلسه فورا به پناهگاهش در فنلاند بازگشت و تروتسکی معاونش عهده دار تدارک این شورش مسلحانه شد.

الکساندر کرنسکی ، رئیس دولت موقت روسیه ، تصور نمی کرد که گروه کوچک بلشویک ها یک خطر بالقوه برای دموکراسی نوپای روسیه باشند.

با این حال ، بلشویک ها علی رغم تعداد نسبتا اندک از نظر تبلیغات و شعارهای فریبنده بسیار فعال بودند.

آنها توانستند با ترویج ۳ شعار بسیار موثر بسیاری از سربازان پادگان پتروگراد را به سوی خود جذب کنند: «صلح فوری» ، روسیه در آن زمان در کنار دموکراسی های غربی علیه امپراتوری آلمان و اتریش می جنگید ، «زمین برای دهقانان» ، «تمام قدرت برای سویت ها» ، سویت ها در زبان روسی به مفهوم شوراها یا هیات های تصمیم گیری بودند و از نظر دموکرات های واقعی سویت ها در حکم دستیابی به یک دموکراسی حاکم محسوب می شدند.

ملوانان کرونشتاد و سربازان پادگان پتروگراد مفتون این ۳ شعار شدند.زمان اقدام بلشویک ها برای به دست گرفتن قدرت فرا رسیده بود.

لنین باردیگر به روسیه بازگشت.او در جریان یک جلسه جدید کمیته مرکزی در روز ۲۹ اکتبر موفق شد تصمیم شورش مسلحانه را علی رغم مخالفت کامنف و زینوویف ، ۲ عضو برجسته بلشویک ها ، که از یک شکست احتمالی بیم داشتند ، به کمیته مرکزی تحمیل کند.

در روز ۶ نوامبر سال ۱۹۱۷ میلادی ، ماموران پلیس دولت موقت یک چاپخانه حزب بلشویک را تعطیل کردند.این اقدام موقعیت مناسبی که بلشویک ها در انتظار آن برای اجرای نقشه خود بودند را فراهم کرد.

در جریان این روز ، مطابق با دستورات کمیته نظامی انقلابی ، بلشویک ها از همبستگی سربازان قلعه پتر – پل اطمینان پیدا کردند و بدون جلب توجه تمام پل های پایتخت را در دوسوی رودخانه نوا تحت کنترل خود درآوردند.

هنگام شب ، آنها بدون ایجاد سر و صدا ایستگاه ها ، دفاتر پست و سایر مراکز حساس را اشغال کردند.

در آن زمان کرنسکی در پتروگراد نبود.وزیران دولت موقت پس از آگاهی از کودتای بلشویک ها در کاخ زمستانی تزارهای روسیه پناه گرفتند.

آنها برای دفاع از پایتخت و کاخ فقط یک واحد کوچک نظامی را که از ۱۳۰۰ سرباز ، قزاق و دانشجویان افسری و تعدادی داوطلب زن تشکیل شده بود ، در اختیار داشتند.

بلشویک ها و طرفداران لنین کاخ زمستانی را محاصره می کنند و ۵۰۰۰ ملوان و سربازان کرونشتاد نیز به آنها می پیوندند.

در روز ۷ نوامبر ، لنین برای اینکه به کودتای خود وجهه انقلابی دهد ، دستور می دهد ناوجنگی «وحشت» که در چند صد متری کاخ زمستانی در یکی از شاخه های رودخانه نوا پهلو گرفته بود به سوی کاخ شلیک کند.

پس از شلیک ۳۰ گلوله توپ به سوی کاخ زمستانی ، بلشویک های مسلح به داخل کاخ رخنه می کنند.وزیران دولت موقت دستگیر می شوند.مدافعین کاخ که زنده مانده بودند ، آزاد شدند.

کودتای بلشویک ها که «انقلاب اکتبر» نام گرفت به موجویت دولت موقت خاتمه می دهد.لنین بلافاصله پس از بدست گرفتن قدرت ، ابزار دیکتاتوری را به راه انداخت.

مطبوعات بورژوا تعطیل شدند. یک ماه پس از کودتا ، در روز ۷ دسامبر پلیس امنیتی وحشتناک بلشویک ها «چکا» تاسیس شد.در روز ۲۰ دسامبر هرگونه اعتصاب ممنوع گردید.

به این ترتیب ، در شب ۶ و بامداد ۷ نوامبر سال ۱۹۱۷ میلادی (براساس تقویم گریگوری) بلشویک ها براساس یک نقشه از پیش طراحی شده مراکز عمده تصمیم گیری و حساس شهر پتروگراد را تصرف کردند.

آنها در این کودتا که نام «انقلاب اکتبر» را بر آن نهادند ، دولت موقت کرنسکی و دموکراسی نوپای روسیه را سرنگون کردند.

دیکتاتوری پرولتاریا برقرار شد و ده ها میلیون نفر از مردم روسیه به اردوگاه های کار اجباری در سیبری اعزام شدند و هر صدایی را پلیس مخوف امنیتی در گلوله خفه کرد.

علی رغم این اقدامات خشونت بار به دلیل بسته بودن مرزها ، اخبار این فجایع به طور کامل به گوش جهانیان نمی رسید و برخی از افراد در گوشه و کنار جهان به این حکومت دل بسته و به آن امیدوار بودند.

تا اینکه ۷۰ سال می گذرد ، اتحاد شوروی از هم می پاشد و تخیل واهی دیکتاتوری پرولتاریا و کمونیسم به تاریخ می پیوندد.

۸۷ سال پیش در روز ۴ نوامبر سال ۱۹۲۲ میلادی هوارد کارتر ، باستان شناس انگلیسی در دره شاهان در منطقه ای بیابانی مصر در مقابل شهر کنونی لوکسور تخته سنگ مسطحی را کشف کرد که راه ورودی یک مقبره فراعنه را پوشانده بود.

هوارد کارتر پس از ۵ ماموریت کاوش های بی وقفه طاقت فرسا در جستجوی تنها مقبره فراعنه که از تعرض و غارت مصون مانده بود ، عاقبت پاداش تلاش هایش را مشاهده کرد.او می توانست به جهان معتبرترین گنجینه مصر فراعنه را معرفی کند.

کارتر با درستکاری تلگرافی را برای لرد کارناروون که هزینه کاوش های او را پرداخته بود ارسال کرده و او را از این کشف آگاه کرد.دو هفته بعد در حضور لرد کارناروون راه ورودی پلکان سنگی که به درون مقبره راه داشت ، گشوده شد.

هوارد کارتر قانع شده بود که این مقبره تاکنون مورد تعرض دزدان مقبره های باستانی مصر قرار نگرفته است.آثار داخل مقبره نشان می دادند که این مقبره متعلق به توتانخامون است.

فرعونی که در سن ۱۸ سالگی درگذشت.این فرعون جوان که سلطنتی کوتاه داشت ۳۳۰۰ سال انتظار کشید تا به یک افتخار ابدی دست یابد.

فراعنه سلسله جدید برای اینکه مقبره هایشان مانند اجداد دور دستشان ، سلسله فراعنه قدیم مورد تعرض غارتگران قرار نگیرند مقبره های خود را در درون صخره های دره شاهان تراشیدند و ورودی ها را پنهان کردند.

با این حال ، با گذشت روزگار، غارتگران توانسته بودند ورودی ها را کشف کرده و مقبره ها را غارت کنند.

هوارد کارتر بر اثر تحقیقاتش متقاعد شده بود از میان تمام فراعنه ای که نامشان در فهرست ها آمده است ، هنوز یک مقبره دست نخورده وجود دارد. به این ترتیب او توانست مقبره توتانخامون را کشف کند.

کارتر و کارناروون پس از ورود به داخل مقبره با آثار هنری ، وسایل زندگی روزمره و تخت سلطنت از طلا مواجه شدند.این هنوز اتاق قبل از مقبره بود و گنجینه واقعی در ورای این اتاق قرار داشت.

کارتر مانند یک دانشمند واقعی شتاب نکرده و با دقت از نخستین کشفیات صورت برداری می کند و بعد به جستجوی سایر بخش های مقبره می رود.

در بهار سال بعد ، کارتر در میان اتاق و مقبره اصلی را می گشاید و «کوهی از طلا» را کشف می کند!.

یک صندوق بزرگ از طلا که بیش از ۵ متر طول داشت ، در داخل صندوق هوارد کارتر مومیایی توتانخامون را می یابد.

برخلاف سایر مومیایی ها از جمله مومیایی رامسس دوم که پس از غارت مقبره ها و تابوت هایشان توسط غارتگران از درون تابوت ها بیرون انداخته شده بودند و به دلیل هوای خشک عمق مقبره ها سالم مانده بودند ، مومیایی توتانخامون به دلیل روغن های مقدس کاملا خورده شده بود و تقریبا چیزی از آن باقی نمانده بود.

کاوش مقبره توتانخامون که در مجموع دارای ۵ سالن بود منجر به کشف بیش از ۲۰۰۰ قطعه اشیایی از طلا و سنگ های گرانبها ، از جمله ماسک مشهور چهره توتانخامون شد.

به این ترتیب ، در روز ۴ نوامبر سال ۱۹۲۲ میلادی ، هوارد کارتر، باستان شناس انگلیسی در دره شاهان مصر موفق شد ورودی مقبره توتانخامون را کشف کند.

کارتر به کمک حمایت مالی لرد کارناروون موفق به این کار گردید و این ۲ نفر شایستگی این را دارند که جزو بزرگترین کاشفان مصرشناس قرار گیرند.

امروز ، مجموعه گنجینه توتانخامون در موزه قاهره نگهداری می شود و تماشای آن همواره برای بازدیدکننده هیجان آور و حیرت انگیز است. هوارد کارتر در روز ۲ مارس ۱۹۳۹ در اوج شهرت در شهر لندن درگذشت.

۵۲ سال پیش در یکشنبه شب ۳ نوامبر سال ۱۹۵۷میلادی اتحاد شوروی قمر فضایی اسپوتنیک ۲ را به فضا پرتاب کرد و در مدار زمین قرارداد.این قمر یک مسافر کوچک داشت ، لایکا ، سگ ماده ۶ کیلوگرمی که نخستین موجود فضانورد تاریخ جهان محسوب می شود.

یک ماه قبل از این تاریخ ، شوروی با موفقیت قمر مصنوعی اسپوتنیک یک را به فضا پرتاب کرده و در مدار زمین قرار داده بود.خبر پرتاب قمر مصنوعی اسپوتنیک یک به فضا و قرار دادن آن در مدار زمین ، جهان و به ویژه ایالات متحده را شوکه کرده بود.

نیکیتا خروشچف ، دبیرکل حزب کمونیست و رهبر شوروی برای اینکه ضرب شست دیگری به ایالات متحده نشان دهد ۱۰ روز بعد دستور داد فورا قمر تازه ای در مدار زمین قرار گیرد که این بار حامل یک موجود زنده باشد.

سرگئی کورولف ، رئیس برنامه فضایی شوروی به او خاطر نشان می کند که ساخت و پرتاب یک قمر تازه تا قبل از ماه دسامبر غیرممکن است.

خروشچف که می خواست به مناسبت چهلمین سالگرد انقلاب بلشویکی در ۷ نوامبر آمریکایی ها را مرعوب کند بر اجرای دستورش تاکید کرد.بنابراین در کمتر از ۳ هفته اسپوتنیک ۲ بدون طراحی اولیه و تست آزمایشی ایمنی آماده شد.

در ساعت ۲۲ و ۲۸ دقیقه یکشنبه ۳ نوامبر اسپوتنیک ۲ «به زبان روسی همسفر» در حالی که یک سگ کوچک سرنشین آن بود به فضا پرتاب شد.

لایکا نخستین موجود زنده بود که به فضا سفر می کرد اما سرنوشت شومی در انتظارش بود.از ابتدا نیز هیچ طرحی برای بازگرداندن اسپوتنیک ۲ به زمین پیش بینی نشده بود.

در آن زمان مقامات شوروی اعلام کرده بودند لایکا درون یک کپسول با هوای تهویه شده و مقدار غذای کافی گذاشته است و پس از ۷ روز سفر در فضا به دلیل سم موجود در مواد غذایی اش که به عمد و برای جلوگیری از زجر کشیدن سگ غذایش به آن آلوده شده بود ، مرده است.

مقامات شوروی در آن زمان از موفقیت آمیز بودن پرتاب اسپوتنیک ۲ به خود بالیده و تبلیغات وسیعی به راه انداختند.

در روز ۱۴ آوریل سال ۱۹۵۸ میلادی ، تابوت فضایی لایکا پس از ۱۶۳ روز از زمان پرتاب با جو زمین برخورد کرد و ذوب شد.

جسد لایکا ۲۵۷۰ بار کره زمین را دور زده و در جریان این مدت حدود ۱۰۰ میلیون کیلومتر را در فضا پیموده بود. چند دهه طول کشید تا واقعیت ماجرای لایکا در سال ۲۰۰۲ میلادی فاش شود.

کابین حامل لایکا به قمر اسپوتنیک ۲ با جوشکاری متصل شده بود.

سیم های زیادی به لباس فضایی لایکا متصل شده بودند و دانشمندان را از ضربان قلب ، تنفس ، فشارخون و سایر علائم حیاتی او آگاه می کردند.در عین حال ، یک دوربین و یک فرستنده رادیویی در این کابین نصب شده بودند.

از همان آغاز پرتاب ، صدای کر کننده موشک ، لایکا را بر کف کابین میخکوب کرد ، پس از ۵ تا ۷ ساعت از هنگام پرتاب و قرار گرفتن در مدار زمین ، لایکا از شدت حرارت داخل کابین و ترس شدید می میرد.

به این ترتیب ، در یکشنبه شب ۳ نوامبر سال ۱۹۵۷ میلادی اتحاد شوروی قمر فضایی اسپوتنیک ۲ را با نخستین موجود فضانورد تاریخ جهان به فضا پرتاب کرد و در مدار زمین قرار داد.

لایکا ، سگ ماده کوچک نخستین موجود فضانورد تاریخ جهان بود که سرنوشت شومی در انتظارش بود.

چندین دهه طول می کشد تا سرانجام جهان از واقعیت سفر فضایی نخستین موجود زنده به کهکشان آگاه می شود.